Emekliler Ölün Artık

Emekliler Ölün Artık (!)

  Kayseri esnafının oğlu kendisinden 5 lira ister.

Baba cevap verir:

— Nee! Dört lira mı? Üç lira neyine yetmiyor? Al şu iki lirayı, der.

Ve çocuğa 1 lira verir.

   Vermenin kurnazlığı böyledir. Bunun bir de psikolojisi var. Hükümetler, sabit gelirlilerin maaşıyla ilgili her zam döneminde vatandaşına bu psikolojiyi fazlasıyla yaşatır.

  Süreç, duygusal bir taahhüt ile başlatılır. Zam bekleyenler bunu hemen hayal dünyalarına alır. Büyü bozulmasın diye bir süre kundağa sarar, dokunmaya kıyamaz. Sonra yavaş yavaş açar kundağı ve sevgiyle yaklaştırır aklına. Tam olarak işi akla bırakmadan, az az dokundurur aklın terazisine.

   Kolay mı? Devletin en tepesindekiler, “Emeklilerin sıkıntılarını biliyoruz, asgari ücretlilerin alım gücünün eridiğini görüyoruz, çalışanı enflasyona ezdirmeyeceğiz.” demiştir. Sabit gelirliler bu cümleleri her zam döneminde duysalar da umutlarını hiç kaybetmezler. Çünkü bu cümleler onların hayal kapılarını aralamaktadır. Kolay mı birkaç ay da olsa yaşadığı zorluklardan kurtulduğu bir sabaha uyanma ihtimalini ele geçirmek?

  Piyango bileti almak da böyle değil mi? Piyangonun cazibesi, size hayal kurdurma becerisinden dolayıdır. Bir anda her şeyin olumlu olarak değişmesi kadar cazip ne olabilir ki şu hayatta? Zamma dair erken açıklamaların mantığı da budur. Sorunları bitiren bir zam olmayacağı bellidir ama az da olsa ihtimal dâhilinde gösterilmesi -ekonomik bir yeterlilik oluşturmasa da- duygusal bir doyum oluşturmakla bize bir haz yaşatır.

   Yılda, hadi iki yılda bir, umre parası biriktiren emekli şimdi sadece barınma ve beslenme hesabıyla yaşıyor. Buna rağmen beslenme kısmında olası bir iyileşme ihtimali bile onu beklentiye sokabiliyor. Yıllar içinde oluşturulan kayıplarının telafi edileceğini artık hayal bile edemiyor. Öyle ya, hızlıca getirildiği bu muhtaçlık sınırında, sosyal yardım projelerinde adının anılması şaşkınlığı kolay atlatılır bir durum değil. Uzun yaşamasının garipsenmesi de cabası. Kimilerine göre ise emekli ölse sorun kökten çözülmüş olacak. Bunu da duymadılar mı?

  Hayal kurmaktan korkanlar da cabası. Soruyorum:

— Ne kadar maaş alıyorsun, diye.

— 25 küsur, diyor.

— Yıl başında ne kadar olur, diyorum.

— 30'u geçer, 35 olsa iyi olur, diyor.

— Ev kira mı, diyorum.

— Evet, diyor.

— Kaç lira ile rahat geçinirsin, diyorum.

— 50.000, diyor.

Ne garip değil mi? 50.000 hayalinde bile yok. 35.000 ise hayalinin üst sınırı!

  Asıl sorun, uzun yıllar çalışarak elde ettiği hakkı, çarçur edilerek bu hâle getirilen insanlara karşı siyasilerin hâlâ kendilerini veren olarak görmelerinde ve maalesef emeklilerimizin birçoğunun da bunu onlara layık görmesinde.

  Velhasıl, karmakarışık hâle getirilen çalışma ve emeklilik hakları/şartları insanca yaşayabilme standardına taşınmadığı ve insanlar bunun kendi hakları olduğu bilincine varmadığı müddetçe, birilerinin çıkıp kendinde “Emeklilerimiz uzun yaşıyor.” demeyi hak görmesi de “normal” kabul edilir.